Crónica dunha clase de italiano

David Hockney, A Bigger Picture
David Hockney, A Bigger Picture

É un xoves calquera dunha semana calquera do primeiro cuadrimestre do curso 2018-2019.

18:09 horas da tarde e a 6 minutos do comezo da clase de italiano do CLM. Entro correndo na facultade de políticas, dirección seminario 04. Correndo, coma sempre, nunha vida con présa, aínda que falten 6 minutos para comezar. 6 minutos que poden pasar nun efémero suspiro ou na espera longa dunha vida paralela na que o tempo non avanza. Nesta outra vida somérxese Cristina, a profesora, no seu descanso laboral. Obsérvoa a través da ventá do corredor que me leva á aula. Como nun mundo diferente, calmado, fronte ás présas nas que vivo eu, Cristina fuma un tempo que, para ela, non pasa. Desfrutando, lentamente, dunha calada de vida entre clase e clase (ou de morte, diría un médico).

18:12 horas e a porta xa está aberta agardando polo alumnado que non quere pasar. Só algúns valentes xa están sentados repasando os deberes do día, como se neses 3 minutos restantes fosen quen de facelos. Sento con calma e entra a profesora, aínda envolta no pó lunar dese mundo do que acaba de regresar.

18:15 horas, a clase comeza puntual, coa presentación xa proxectada na pantalla e os libros abertos, dispostos a continuar coa materia nunha clase afogada na preguiza. Unha hora e tres cuartos por diante e a velocidade de vivir con présa aínda no corpo. O vocabulario da sesión consiste nos momentos do día. Rutina. A rutina de estar sentados na mesma cadeira cada xoves como robots que, voluntariamente, buscan ser un pouco máis humanos deixando o inglés a un lado e aprendendo italiano, esa lingua que a todos nos parece tan bonita pero que dá demasiada preguiza comezar a estudar. La notte, la sera, il pomeriggio e la matina – mi sono alzato, oh bella ciao, bella ciao – (soa sen parar ma miña cabeza). E así, murmurando o canto partisano máis importante de Italia, convertémonos na resistencia dunha sociedade monopolizada polo inglés. Persoalmente, nunca antes asistira a clases doutra lingua que non fora a universal, a útil, a que me servirá no futuro, como se o simple coñecemento doutra cultura non valera para nada. Mirando os mapas de Italia que colgan das catro paredes que nos illan da realidade, viaxo a Sicilia, subo por Calabria até Puglia (máis coñecida como il tacco), continuando pola Toscana e rematando, antes de chegar a Véneto, na cidade de Boloña. A zona que máis resistencia opuxo ao fascismo. A zona máis cantareira. Oh bella ciao, bella ciao. Pero tamén a razón da miña estancia nesta aula centrada na rutina de cada estudante alí presente. 18:45 horas e, coma sempre, media hora soñando esperta cun Erasmus na universidade máis antiga do mundo.

18:55 horas e non deixo de pensar que a vida dos estudantes é unha continua guerra. Adoitamos estar sometidos ás decisións que a sociedade quere que tomemos. Estuda ciencias, que hai máis traballo. Aprende inglés, que é máis útil. Pero aquí estamos nós. Un grupo de estudantes de carreiras humanísticas aprendendo italiano. A resistencia dun réxime que non comprende as diferentes inquietudes da súa poboación. Oh partigiano, portami via. 19:27 e non consigo quitar a canción da miña cabeza.

19:42 horas e a menos de 20 minutos para rematar a clase, cos exercicios xa corrixidos, os deberes marcados e o vocabulario da rutina aprendido, o tempo comézase a deter, como se non levase detido toda a sesión. Pouco a pouco, os meus compañeiros e compañeiras empézanse a inquietar. Disimuladamente, meten as súas pertenzas en cadansúa bolsa e comezan a falar, distraídos do transcurso das explicacións da profesora, como se xa estiveran vivindo o que lles tocase facer ao saír desta facultade.

19:54 horas, os 6 minutos que nos quedan alí dentro conforman a espera longa dunha vida paralela (que agora é a máis pura realidade) na que o tempo non avanza. Pero, finalmente, dan as 20:00 e a profesora marcha, quizais para recuperar a vida perdida no tabaco, quizais para abrir a porta da realidade, pero marcha e, cun sorriso, despídese: ciao! Pecho o libro amodo, poño a chaqueta e, vendo a clase xa baleira, levántome e saio deste lugar. Claro que si, bella ciao, ciao, ciao.

Anuncios

3 comentarios sobre “Crónica dunha clase de italiano

  1. Estudamos inglés porque alguén decidiu que esa era a lingua que pesaba sobre calquera outra. Unha reflexión moi acertada nunha sociedade na que calquera persoa se converte en exótica por estudar calquera idioma que non sexa o inglés.

    Le gusta a 2 personas

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s